Komiks jest opowieścią o starszych ludziach, żyjących w zapomnianym przez świat domu starców „Muchomorek”. Bezpośrednią inspiracją do jego stworzenia była obserwacja życia w hospicjum, które odwiedzałam w trakcie choroby babci. Zauważyłam tam izolację tych ludzi od rodzin, a przede wszystkim od życia, co w niektórych przypadkach wydało mi się nieuzasadnione.

Poprzez groteskę poruszam temat poważny, jakim jest przemijanie. Zwracam uwagę na to, że ludzie starsi, podobnie jak my, mają swoje potrzeby, których nie można sprowadzać do tych czysto egzystencjalnych (higienicznych). Poprzez swoją opowieść nie staram się upiększać rzeczywistości, ani zaprzeczać prawom natury. Bohaterowie liczą się ze swoją kruchością, śmiertelnością. Mimo to, każdy z nich, podobnie jak ludzie młodzi, jest indywidualistą, potrafi marzyć, ma dystans do siebie i pogodę ducha.

Komiks na obronie: